Wanneer is het goed genoeg?

Komt er ooit een moment waarop je kunt zeggen ‘en nu ben ik tevreden?’ Een moment dat je weet dat het goed genoeg is? Dat je alles hebt bereikt wat je wilde bereiken en dat je kunt zeggen dat je trots bent  op jezelf? Soms vraag ik me af wanneer dit moment komt of misschien is dit moment al een beetje gekomen.

Ik heb altijd hele hoge eisen aan mijzelf gesteld en onbewust begon dat denk ik al toen ik ongeveer vier jaar oud was. Mijn broer ging in die tijd naar een basisschool in de buurt en ik zat nog elke dag op een therapie groep in het revalidatie centrum. Ik heb toen gezegd dat ik perse ook naar de basisschool in de buurt wilde en net zo wilde zijn als mijn broer. Ik legde onbewust de lat voor mijzelf al hoger omdat ik niet anders wilde zijn dan de rest.

Tot mijn twaalfde heb ik de basisschool gevolgd volgens het reguliere onderwijs. Daarna heb ik nog twee jaar regulier middelbaar onderwijs gevolgd. Dit bleek toen niet meer haalbaar te zijn omdat mijn gezondheid toen ook achteruit ging en ik stapte over naar een school voor leerlingen met een lichamelijke beperking. Ik vond het vreselijk om mijn vriendinnen ‘achter te laten’ en ik vond al die rolstoelen ook vreselijk. Hier hoorde ik toch niet bij?

Ik bleef de lat voor mijzelf (misschien wel onbewust) hoog leggen en nadat ik een paar jaar bezig was geweest met operaties en revalideren wat mijn enige doel nog het halen van mijn VMBO diploma. Door een achterstand met wiskunde moest ik meerdere boeken van dat vak in een jaar wegwerken en daar heb ik me toen helemaal op gestort. Ik had toen heb idee dat ik pas tevreden kon zijn als ik dat diploma gehaald had, dat het dan pas echt af was.

In 2011 heb ik mijn diploma gehaald en toen ben ik begonnen aan een Secretaresse opleiding. (Nadat ik een operatie had gehad waarbij ze mijn dikke darm hebben verwijderd en mijn stoma hadden aangelegd) dat was in de zomer gepland tussen de start van mijn opleiding en het halen van mijn VMBO diploma. Een week na het tekenen van mijn diploma lag ik op de operatietafel.

Dit voelde als een hele nieuwe start! Ik begon aan een periode zonder pijn, door mijn stoma kon ik veel meer dingen doen en werd alles veel leefbaarder en ik begon mijn periode als student. Ook tijdens deze studie jaren bleef ik mij keihard storten op mijn opleiding en zoals een docent destijds op mijn diploma uitreiking heel mooi zei ‘Als het niet met hard werken ging was het dan wel goed genoeg?’ ik ga altijd overal 100% voor en dit blijf ik ook nu tijdens deze revalidatie periode merken.

Toen ik mijn Secretaresse diploma had gehaald begon het zoeken naar een baan. Ik heb eerst nog een aantal maanden stage gelopen om meer werk ervaring op te doen en bij te komen van een operatie die ik de zomer na het einde van mijn opleiding had gehad. (toen kwam er de eerste keer een draai in mijn darm en werd ik de eerste keer doodziek) en toen ging ik solliciteren bij het bedrijf waar ik nu alweer twee en half jaar werk en een vast contract heb! Is het dan nu goed genoeg?

Nee want naast dat ik met een nieuwe baan begon ging ik ook bezig met een thuisstudie. Dit was de studie MBO Communicatie en dat leek goed te gaan. Alleen een paar maanden na het starten met mijn baan en de studie werd ik opnieuw heel erg ziek en had ik opnieuw een draai in mijn darm! Weer een operatie en herstelperiode dus in 2014.

Ik heb de studie niet helemaal afgemaakt maar ik heb wel een certificaat Marketing & Communicatie (activiteiten) weten te halen. Na de ziekteperiode in 2014 begon het dit jaar in januari opnieuw met een terugval in april. Waardoor ik nu in het revalidatie traject zit waar deze blog mee gestart is. Ik ben nu 2 dagen per week aan het revalideren en werk weer een paar uur op kantoor. Is het dan nu goed genoeg?

Ik had in mijn hoofd altijd een ideaal beeld met een studie die afgerond is (deels check) een vaste baan (check) en een eigen huisje (bijna check) en toch, toch heb ik het gevoel dat het niet goed genoeg is. Dat gevoel blijft aanwezig omdat ik mijzelf nog teveel vergelijk met mensen die wel helemaal gezond zijn en kijk naar het pad dat zij op dit moment gaan. Het helpt wel dat ik nu aan het revalideren ben en zie dat ik niet de enige ben ik een situatie zoals ik. Het geeft rust in mijn ‘alles moet perfect en goed zijn’ gedachten. Ik hoop dat ik hier steeds meer rust in kan krijgen in de toekomst en kan zeggen ‘Het is goed genoeg, ik ben tevreden!’ De revalidatie periode van nu helpt gelukkig heel erg in dit proces. Ik merk dat ik meer voor mezelf ga en durf te kiezen en dat ik bepaalde dingen los kan laten. Is het dan over een paar maanden goed genoeg?

Eén gedachte over “Wanneer is het goed genoeg?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *