Moeilijke tijd

Steeds vaker heb ik het gevoel dat mijn leven stil staat. Ik merk dat ik minder lekker in mijn vel zit en dat ik daardoor veel ga nadenken en piekeren. Ik wil hier vandaag graag iets met jullie over gaan delen.


Bijna drie jaar geleden stopte met mijn extra stage om aan het werk te gaan bij het bedrijf waar ik nu inmiddels twee jaar een vast contract heb. Ik vind het werk heel leuk om te doen en ik heb hele leuke collega’s. Nu het werk al een jaar deels is weg gevallen merk ik dat ik het er moeilijk mee begin te krijgen dat dit zo is. Ik heb er moeite mee dat ik mijn werk nog niet 100% op kan pakken omdat de revalidatie veel tijd inneemt. Als ik een ochtend op kantoor ben dan kan ik daar ontzettend van genieten omdat ik mij dan weer nuttig kan maken en mijn collega’s weer spreek. Echt zoals het leven van een vierentwintig jarige hoort te zijn en echt een stukje dat van mij is. Ik vind het moeilijk dat ik nog niet elke dag naar kantoor kan omdat ik het moet combineren met mijn revalidatie dat nog steeds bezig is.

Tegelijkertijd weet ik ook dat het revalideren niet voor niets is. In september, november en twee weken geleden is er een test gedaan om mijn conditie te meten. Er was een duidelijk stijgende lijn zichtbaar en de test van de afgelopen keer liet zien dat ik vergeleken met september enorm vooruit gegaan ben! Met de operatie die er aan gaat komen ook helemaal geen verkeerd nieuws. Ik weet nu ook dat het kan, dat ik mijn conditie en energie weer terug kan krijgen, ook al heeft dit maanden geduurd. Ik merk dat ik het werken makkelijker vol kan houden en dat ik in de avond weer wat kan ondernemen in plaats van alleen maar uit te rusten. Dit geeft mij hoop voor na de operatie. Omdat ik nu weet en echt voel dat het beter kan worden.

Toch blijft het moeilijk dat ik nu voor mijn gevoel niet echt verder kan. Ik had bijna een appartement gehad maar dit is helaas niet door gegaan omdat ik op de tweede plek stond. Dat was nu wel even extra vervelend. Als ik denk aan de operatie en er dan aan denk dat het hopelijk goed uit pakt en aan de tijd daarna dan voel ik een opluchting, er valt dan een last van mijn schouders af die ik nu de hele tijd met mij meedraag. Ik denk veel na over de operatie en of het allemaal wel goed gaat komen. Tegelijkertijd ben ik er ook heel erg aan toe dat het nu gaat gebeuren zodat ik verder kan daarna. Het werk opbouwen kan nu niet echt omdat die operatie er gauw aan komt en ik hoop dat dit daarna weer kan in combinatie met de revalidatie die dan nodig is.

Nu ben ik ook wel druk bezig met het revalideren en het werk op kantoor maar ik kan niet verder omdat die operatie eerst nog moet komen. Als ik dat maar gehad heb, dan weet ik hoe mijn lichaam er op reageert en hoe het allemaal daarna verloopt. Dan kan ik hopelijk alles weer op gaan bouwen, 25 jaar worden en echt verder gaan met mijn leven. Daar kijk ik op dit moment enorm naar uit.

Alleen moet er dus eerst nog een enorme hobbel genomen worden. Dat dit geen kleine operatie is werd mij vanmiddag weer duidelijk toen ik de brief las die de chirurg aan de huisarts had gestuurd. Daar in staat dat ik op de hoogte ben van de risico’s van de operatie.. Dat komt dan toch wel even binnen. Ik hou me heel dapper maar ik ben het stiekem echt niet altijd. Ook niet na meer dan twintig operaties.

Als ik nu bijvoorbeeld op kantoor zit of in de stad ben of ergens zit te lunchen en me goed voel dan denk ik veel na over na de operatie. Zal ik er dan nog zo bij zitten en me goed voelen? Zou ik dan ook alles kunnen doen wat ik nu doe en hoe gaat dit dan? Dit houd me de laatste tijd enorm bezig en daar word ik ook een beetje neerslachtig van merk ik. Terwijl dit helemaal niet bij mij past. Het doet mentaal meer met me dan ik had gedacht. Dat komt ook wel omdat deze hele situatie nu al een jaar duurt. Eind januari was het een jaar geleden dat ik voor de zoveelste keer op de eerste hulp lag, heel erg ziek en met enorm veel pijn. Dat dit het begin was van het verhaal zoals we het nu kennen had ik toen nooit kunnen bedenken.

Ik probeer het nu stap voor stap te gaan bekijken en niet teveel na te denken en alles over mij heen te laten komen. Dat is voor nu het beste, de dingen dag voor dag bekijken en leven in het nu. Hoe moeilijk dit soms ook kan zijn.

Ik heb nog geen operatie datum. Aanstaande maandag mag ik wel op pre operatief spreekuur komen dus dat is alvast een stap in de richting. Keep it positive! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *