Volwassen worden door wat je meemaakt

Wat doet het met je als je op jonge leeftijd te maken krijgt met een lichamelijke beperking en of chronische ziekte? Gisteren had ik een gesprek met mijn arts waarin zij noemde dat ik ´geen meisje´ meer ben door alles wat ik heb meegemaakt. Ik ben hier over na gaan denken en heb daarom deze blog geschreven. Ik denk dat veel mensen zich hier in kunnen herkennen.

Het accepteren dat alles voor jou anders is

Wanneer je geconfronteerd wordt met het hebben van een ziekte of een beperking ga je al snel zien dat jij andere dingen meemaakt in jouw leven dan de meeste mensen van dezelfde leeftijd.  Waar jij misschien vaker naar het ziekenhuis moet gaan andere mensen gewoon naar school of naar hun werk. Waar jij te maken krijgt met dagen waarop je minder kunt doen omdat je je te slecht voelt gaan de meeste mensen gewoon door met hun dagelijkse bezigheden. Het is heel moeilijk om dan te accepteren dat jij niet mee kunt draaien op dit tempo, op het tempo van de maatschappij. Misschien zal je in het begin nog heel hard je best doen om dit toch te kunnen bereiken maar uiteindelijk kom je je eigen grenzen tegen. Deze confrontatie zorgt ervoor dat je gedwongen word om na te denken over jouw kunnen en de hoeveelheid energie die jij hebt in een dag. Je gaat misschien in overleg met je specialisten hier over en misschien volg je hiervoor wel een therapie om hier mee te leren om gaan.  Het feit dat je geconfronteerd word met de grenzen van je eigen lichaam en het stil staan hierbij zorgt ervoor dat je in ziet dat je niet zomaar alles kunt doen wat je wilt. Je gaat nadenken over dingen waar de meeste mensen niet bij stil hoeven te staan en je wordt je hierdoor bewuster van jouw ziekte en van het feit dat dit bij jou hoort. Het missen van de onbezorgdheid en de confrontatie hiermee maakt dat je heel anders in het leven gaat staan dan de meeste leeftijdsgenoten.

Het meemaken van de achteruitgang van jouw lichaam

Als je te maken krijgt met achteruitgang van je lichaam dan kan dit heel erg heftig zijn. Ineens zijn er dingen die je niet meer kan en die je wel altijd gedaan hebt. Ook ga je in zien hoe bijzonder je gezondheid en het hebben van een gezond lichaam eigenlijk is. Ik zelf heb dit pas echt heel bewust meegemaakt toen ik mijn stoma kreeg in 2011 en het daarna vanaf 2013 steeds opnieuw slecht ging met mij. Er werd zand uit mijn ogen gehaald en ik ging in zien wat echt belangrijk is in het leven en dat is niet het halen van dat ene cijfer of het hebben van een perfecte baan. Waar ik voor heen veel eisen aan mijzelf stelde en nachten wakker kon liggen van dit soort dingen omdat ik alles maar perfect wilde hebben ben ik in gaan zien dat het leven niet draait om ´het perfecte beeld´ het gaat er om dat je dingen doet waar je gelukkig van wordt. En als je lichamelijk bijvoorbeeld heel erg achteruit gaat dan kun je al gelukkig worden van de gewone dagelijkse dingen zoals het drinken van een kopje thee of eventjes naar de stad gaan. Je wordt je veel bewuster van deze dingen en je gaat waarderen hoe bijzonder dit is en hier meer van genieten en het intenser beleven dan de meeste mensen.

Overleven

Wanneer je heel erg ziek word of in een situatie terecht komt waarin je het allemaal niet meer ziet zitten en je het eigenlijk een beetje aan het opgeven bent dan kan het gebeuren dat je je ineens heel erg bewust wordt van de toekomst en van allerlei dingen die je graag nog wil doen en hoe erg het zou zijn als dit niet meer zou kunnen. Ik heb dit zelf meegemaakt tijdens een aantal opnames in het ziekenhuis toen ik heel erg ziek was. Als je dan uit zo´n situatie komt dan kijk je ineens heel anders naar het leven en juist die overlevingsdrang die je hebt gevoelt maakt dat je zoals ik hierboven ook al noemde veel bewuster gaat leven en (in mijn geval) veel meer voor jezelf durft te kiezen en dingen gaat doen die je altijd al hebt willen doen. Ik heb altijd al een keer met dolfijnen willen zwemmen en naar Londen willen gaan. Deze dingen heb ik gedaan toen ik de kans had en zo zijn er meer dingen waarmee ik niet meer wacht tot later. Want je bent je er bewust van dat later er misschien wel helemaal niet is en je gaat elke dag waarderen die je hebt. Waar het voorheen gewoon vanzelfsprekend was is het dat nu niet meer en wanneer je dit heel bewust meemaakt dan doet dit wel wat met je als persoon.

Wanneer gesprekken voeren met artsen en instanties heel normaal is

Soms is het net een fulltime baan, alles wat je moet regelen en de dingen waar je achteraan moet blijven bellen. Ik merk dat ik hierdoor makkelijker in een moeilijk gesprek stap en ook niet zomaar opgeef. Doordat ik altijd veel gesprekken met artsen heb gevoerd heb ik geleerd aan te geven wat ik wel en niet wil. Ook heb ik geleerd om door te zetten en sneller ergens achter aan te bellen als er iets niet gaat zoals het zou moeten gaan. Als je afhankelijk bent van hulpmiddelen en specialisten dan leer je om te gaan met een stukje eigen regie. Als mijn rolstoel kapot is dan bel ik hier meteen achteraan, als ik een medisch probleem heb dan bel of mail ik mijn arts, als ik een hulpmiddel nodig heb dan vraag ik deze aan. Zonder problemen voer ik telefoongesprekken met bijvoorbeeld de gemeente of mijn ziektekostenverzekering als er iets niet klopt. Als je te maken krijgt met afhankelijk zijn dan leer je om voor jezelf op te komen en dit is een stuk ervaring wat je al heel vroeg mee krijgt als je een chronische ziekte of lichamelijke handicap hebt.

Zoals mijn arts gisteren zei ´jij bent geen meisje meer´ en nee dat ben je denk ik al snel niet meer als je een achteruitgang, ziekte en of beperking mee maakt. Het maakt je heel snel heel erg volwassen en ik denk dat veel mensen die hier ook mee te maken hebben zich ook kunnen terug vinden in deze blog.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *