Your choice!

Het laatste weekje revalidatie gaat in, de laatste loodjes van 11 maanden topsport, 11 maanden doorzetten, momenten dat het even niet meer ging en dan de momenten die juist weer positieve energie gaven! Na vrijdag sluit ik deze periode eindelijk af. 😀

Als je mij op 20 januari 2016 had verteld dat dit proces anderhalf jaar zou gaan duren dan had ik je nooit geloofd. Ik lag toen voor de zoveelste keer op de eerste hulp met een draai in mijn darmen, heel ziek en met heel veel pijn. Toen had ik niet kunnen denken dat deze zoveelste ziekteperiode een mokerslag aan mijn lichaam zou geven. Nu weet ik wat het is om op een niveau van 0 te moeten functioneren en je hele gezondheid vanaf dat punt opnieuw te moeten opbouwen, met veel rust, keihard revalideren en veel moeilijke momenten is dit na anderhalf jaar gelukt. Natuurlijk is dit ook te danken aan geweldige therapeuten en artsen!

Vanaf het moment dat ik mij weer steeds beter ging voelen besloot ik dat het tijd was om weer mijn ‘eigen regie’ te gaan nemen. Pas na de laatste operatie had ik het gevoel dat hier weer ruimte voor was, want als het goed is ligt er nu een periode voor mij van stabiliteit en rust. Ik heb nog wel last van mijn buik maar dat zal ook tijd nodig hebben na zoveel buik operaties. Ik probeer nu heel goed op mijn voeding te letten. Ik merk dat ik daardoor veel beter in mijn vel zit.

Wel heb ik nog steeds veel pijn in mijn benen in de nacht. Overdag heb ik er geen last van maar als ik moe ben dan begint het. De baclofen is ondertussen opgehoogd van 5 naar 10 naar 20  en uiteindelijk naar 25 mg en helaas helpt het niet voldoende. Dit probleem had ik altijd al een beetje maar het lijkt alleen maar erger te worden. Mijn eigen arts in het ziekenhuis mag hier straks op gaan dokteren want dit is eigenlijk niet meer te doen.

Ik probeer mijn leven weer op te pakken waar ik in januari 2016 keihard uit geslingerd ben. Een paar weken terug ben ik weer eens alleen met de trein geweest, rolstoel assistentie geregeld en gaan. Hier had ik lange tijd de energie niet voor en nu kon het eindelijk weer. Dit zijn kleine stapjes maar dit voelde zo enorm goed! Ik pak mijn werk op kantoor weer op en ik maak allerlei (soms teveel) plannen. Ik heb enorm veel zin in alles maar daardoor wil ik soms ook alles tegelijk en dat kan natuurlijk niet he. Dit zorgt wel weer voor moeilijke en verdrietige momenten omdat ik in mijn hoofd soms al 100 stappen vooruit loop op de situatie.

Het gevoel dat ik een hele tijd van mijn leven kwijt ben overheerst soms ook wel. Zo was ik 23 en ineens ben ik 25. Wat heeft daartussen gezeten? Een hele heftige ziekte periode. Ik heb de neiging om alles in te willen halen, maar gelukkig weet ik ook dat dit stapje voor stapje moet en lukt het mij ook om dit goed te relativeren en mijzelf hier de ruimte voor te geven.

Ik ben nog steeds bezig met de plannen voor een eigen huisje. Helaas is dit een kwestie van wachten, wachten en wachten. Maar uiteindelijk gaat dit ook goed komen! Ik krijg steeds meer energie en ik krijg meer en meer mijn eigen leven terug. Ik vind het geweldig en ik geniet er volop van.

Mijn conditie zou ik altijd bij moeten blijven houden om zo fit mogelijk te kunnen functioneren vanuit mijn rolstoel. Na volgende week ga ik weer over op therapie / fitness in mijn woonplaats en ik blijf elke week zwemmen. Fitgirl in de maak?? 😉

One day or day one? Its up to YOU! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *